14/1/2008 - içim ve koku
merhaba güneş merhaba ankara sensizlik çok zordu inan bana egsoz kokunu ve hiçbiryerde hissedemediğim gerçeklik duygusunu sadece sende hissedebiliyorum diğer şehirlerde sanki hayal gibi gözlerim ellerim öpüşler kaçışlar şarkı söylemem balkondan ayaklarımı sallandırarak oturmayı denedim ama hiçbiri bana hayal hissini kaybettirmiyor benim gerçeğimsin sen ankara akşam vakti öğrencilerin dersanelerinden çıkışıdır ellerinde test kitapları gece ders çalışmayı ümit eden çalışkan temiz insanların şehridir ANKARAM APTALCA GURBET ŞİİRLERİ YAZAN VATAN ÖZLEMİ ÇEKEN ALMANCILARA SALAK GÖZÜYLE BAKARDIM HEP ama bende anladım ankara bende anladım vatanın yani insanın veinin nasıl bir şey olduğunu sanki soluk alışverişim havada sahte gibi sanki gökyüzü sarımsı böle ankaranın aydınlığı yok sonra annemim yemekleri hele sarması YOK oralarda okadar özlüyorum ki evimi hep boğazımda düğümleniyor zamanında evimden nefret edişim ailemi sevmeyişi burdan gidicem deyişlerim anneim burdan gidince anlıcaksın herşeyi DEĞERİMİZİ DEYİŞİ KULAKLARIMDA ÇINLIYOR. çok bunalımım ankara hep uyumak istiyorum burda yataktan çıkasım gelmiyor geleceğe dair bir hayalim kalımadı buralarda bütün kızların hayali süslenip zengin olmak hep küfredeim gelsede bende düşünüyorum bazen ama ben sırf para için KÜLTÜR için aşkımı bırakamam çok tembelim buralarda günlük çok battım ankaram bir çıkış yolu bulamıyorum kimselere söyleyemediğim nedensizliğim nedensizlşiklerim sanki boktan palavra gibi görünecek diye felsefe yapıyosun dicekler dşye kimselere anlatamıyorum içimdekileri ankara ÖLÜMÜ düşünüyorum ama onu da yapamıyorum sonra salakmısın kızım sen diyorum tekrar kafamı yastığa gömüyorum GÖMÜYORUM...
| 
